Crackdown 2 is zo een game waarvan al snel de gebreken en tekortkomingen opduiken maar dat belette me niet om er heel wat plezier aan te beleven. Variatie is het hoofdingrediënt dat doet smaken naar meer, ondanks de repetitieve verhaallijn-missies. De game staat bol van deze contradicties die je ofwel fan zullen maken ofwel een teleurstelling zullen bezorgen. Ik persoonlijk amuseer me echter kostelijk.

Split/Second Velocity is een leuke arcade-racer die veel trekjes heeft van de kermis-spellen van weleer. Het entertainmentgehalte is hoog maar de herspeelbaarheid jammer genoeg niet zo. Na een tiental uur zat ik halfweg in de singleplayer en begon de verveling me te bekruipen. Het lobby-systeem om online te spelen op Playstation 3 verhinderde me van ook maar één race online te doen. Ik speelde de game op PC over een lokaal netwerk tijdens een LAN maar daar was het niet meer dan een tussendoortje en werd Blur nog vaker gedraaid.

Heavy Rain is heerlijk volwassen en doet maar weinig concessies. Niet op het vlak van thema, noch wat betreft geweld of naakt in games. Het wordt echter nooit aangewend om gemakkelijk te scoren maar omdat dit het verhaal ondersteunt. Dat alleen al verdient een pluim. Er heerst een delicate sfeer in dit spel dat bovendien meer dan ooit emoties los weekte tijdens het spelen. Spanning, paniek en euforie zijn we als gamer wel gewend maar een zekere neerslachtigheid en grote empathie voor de personages bezorgden me een unieke spelervaring.

Endless Ocean 2 is een aangename game met een beperkte houdbaarheidsdatum. Het spel is niet van de langste maar dat is eerder een pluspunt. Grafisch is het bij momenten huilen met de pet op in deze tijd van hoge definitie. Onderwater valt het gelukkig nogal mee waardoor de sfeer toch niet volledig in het water valt. Het verhaal, de personages en de dialogen zijn verwaarloosbaar maar als zuiver verzamelspel heeft het zeker zijn kwaliteiten.

Bayonetta is een adrenalinestoot van begin tot eind. Een ode aan puur spelplezier waar zowel beginners als doorwinterde actiegamers van zullen lusten. Het is er allemaal zo ver over dat het met quasi alles weg geraakt. De geflipte heldin, het absurde verhaal, de oneindige combo's en de brutale torture moves. Zelfs tijdens de credits die volgen op het uitspelen, blijf je duchtig verder vechten, en daarna volgt een pittig optreden van Bayonetta... en dáárna komt er nog een muziekvideo waar alle karakters in meedansen. De ontwikkelaar had er gewoon dik veel plezier in, en dat spettert elke seconde van het scherm.

New Super Mario Bros Wii is bikkelhard als je het in je eentje speelt. Ondanks de toevoeging van 'The Super Guide' vond ik het regelmatig frustrerend moeilijk. Langs de andere kant speel ik meer dan bij eender welke andere game bepaalde leveltjes opnieuw omdat ze geniaal in elkaar zitten of simpelweg pure fun zijn. De game schittert echter wanneer je met meerdere spelers tezamen speelt. Het wordt dan ook plots allemaal een stuk gemakkelijker en dragelijker als je elkaar wat kan helpen. Dat is lovenswaardig voor dé Nintendo-solo-franchise bij uitstek die Mario toch altijd geweest is.