Tijdens de eerste levels valt het niet zo op maar Resistance 2 is een mooie game die veel zorg besteedt aan sfeer. Omdat het eerste uur zich afspeelt in een cliché-smalle-gangen-onderzoeksbasis zou je al snel anders denken. Eens je echter over de verwoeste baai van San Francisco uitkijkt wordt het alleen maar beter. De game dropt je in kleurrijke bossen, en woestijnachtige gebergten, afwisseling troef en dat zet aan om steeds maar door te duwen. Ook de vijanden en wapens worden steeds maar interessanter naarmate je vordert. De werelden zijn echter superlineair, er is maar 1 pad om te volgen, zelfs in de open bos-levels. Of dit goed of slecht is, is een kwestie van persoonlijke smaak. Ik amuseerde me wel solo.

Samenspel tegen AI-tegenstandersin coop is verrassend leuk. Je moet kiezen uit een aantal klassen (medic, soldier, special ops,…) en zo een aantal scenario’s spelen. Het zijn trouwens nieuwe nieuwe maps met een eigen mini-verhaaltje dat parallel loopt met de singleplayer. Bij het aanmaken van een coop-game kies je een map, en het spel voorziet in een drietal objectives, gooit een paar eindbazen in de map en je kan beginnen. Zonder goed gebalanceerd team en echt samenspel wordt het echter een hele klus, de voldoening is echter groot als je echt als een team de strijd aan gaat.

De multiplayercomponent krijgt verder applaus omwille van het originele concept. De maps zijn groot, 60-spelers-tegelijk-groot en dat geeft het gevoel van een klein oorlogje. De 60 worden wel opgesplitst in kleinere teams, elk team moet objectieven behalen, maar rivaliserende teams moeten dat ook. Het is dus niet echt een reuze-oorlog maar toch zeer spannend. Ook leuk is het continue optellen van je XP, elke kill geeft je een beetje ervaring (zelfs tijdens de singleplayer was je tellertje al aan het tikken) en die kan je omzetten in berserks. Dit zijn speciale krachten zoals vijanden in de omgeving aanvoelen, meer kogels kunnen verdragen etc.