Heavy Rain is een filmische misdaadthriller waar je de origami-seriemoordenaar moet vinden door met verschillende personages te spelen. Hierdoor krijg je als speler verschillende perspectieven: vader van een ontvoerd kind / verdachte, privédetective, FBI-agent, journaliste, ... Elk dragen ze een stukje bij om het raadsel op te lossen en volgen ze een eigen pad naar de waarheid. Een klassiek concept in menig film en boek dat nu best succesvol wordt toegepast in deze game.

Je voelt je al snel verbonden met elk van de karakters omdat ze allemaal een beetje 'damaged goods' zijn. De vader verloor eerder al een zoontje en zit aan de grond, de detective / ex-agent is een astmalijder, de FBI-agent heeft een drugsverslaving, ... niemand is perfect en dat staat in schril contrast met hoe we meestal games spelen: de ongenaakbare held voorop. Je dient heel veel banale handelingen ook effectief uit te voeren. Je kind indekken bijvoorbeeld, of een deur zachtjes sluiten, je lichaam afdrogen na de douche, en ga zo maar door. Ik begrijp dat dergelijke dingen me meer betrokken maken, ik word méér dan een toeschouwer, maar de game balanceerde voor mij hier soms een beetje op het nutteloze. Ga ik me meer verbonden voelen als ik mijn personage netjes scheer of met een draaibeweging de kleerkastdeur open?

Als gamer ben je ook geconditioneerd om het spelletje te spelen, het raadseltje te zoeken en als een getrainde Golden Retriever de tips en hints te apporteren. Uit schrik om iets te missen, testte ik alles in elke mogelijke omgeving en dat is uiteraard erg onnatuurlijk. Hierdoor haalde ik mezelf meermaals uit het verhaal. Pas laat in de game leerde ik dat er nochtans wel een manier was om, zonder overal pal voor te gaan staan, al draaiend met het hoofd van het speelbare karakter visuele hints te krijgen over de interactiviteit van bepaalde objecten of situaties.

Hoewel deze laatste spelmechaniek net bedoeld is om de illusie en het verhaal zoveel mogelijk intact te laten, zit het spel boordevol reactiemomenten of quick-time events. Ze bezorgden me meermaals klamme handjes en een bonzend hart in de keel. Als je namelijk niet tijdig de juiste knoppen indrukt zijn er soms verstrekkende gevolgen. Je mist bijvoorbeeld een tip of een van de speelbare karakters sterft en je mist een heel stuk van het verhaal. De inzet is dus hoog en op de normale moeilijkheidsgraad vond ik het best wel een stevige uitdaging. Deze reactie-spelletjes maken van Heavy Rain zonder twijfel een écht computerspel en geen interactieve film. Soms vond ik de contradictie met de ingetogen sfeer en alle moeite om de illusie intact te houden wat te groot en had ik liever niet wakker geschud geworden door een quick-time event.

Misschien moet ik de game maar eens herspelen op de gemakkelijkste moeilijkheidsgraad maar de plot is ontrafeld en mijn onkunde in de laatste reeks reactiespelletjes heeft voor een uniek deprimerend spel-einde gezorgd dat nog maar weinig andere spellen (enkel Maffia: City of Lost Heaven om precies te zijn) hebben voorgedaan. Dus waarom zou ik?