De eerste Halo op Xbox toonde aan dat first person shooters op een spelconsole wel degelijk een bestaansrecht hadden. Heel toepasselijk doet Halo Wars hetzelfde maar dan voor het strategie-genre. Wat maakt dit helemaal cool? Halo werd origineel door Bungie opgetekend als een RTS, nog voor het uitdraaide op een shooter.

20 jaar voor Master Chief ten tonele verschijnt moet een zekere soldaat Forge ervoor zorgen dat de Covenant niet de hand kunnen leggen op oude verwoestende technologie. Meer moet je van het lauwe verhaaltje niet weten, behalve dan dat het zich afspeelt in het Halo-universum waar elke Xbox-gamer zich meteen thuis zal voelen. Ja, de warthogs slippen ook hier lekker weg, ja het is ongelofelijk cool om een Spartan bovenop een wraith te zien klimmen en hem te carjacken, ja het is machtig om een legertje Brutes miezerige marines te lijf te zien gaan... de sfeer, de omgeving en de setting zitten meteen van bij de eerste minuut goed!

Wie RTS denkt, spreekt meteen ook mouse/keyboard uit om alle commando's te kunnen beheersen. Ensemble deed echter een meesterzet en probeerde vooral niet om een PC-spel voor de Xbox te ontwerpen. Het vertraagde de combat ietwat zodat je toch tijd genoeg hebt om units te selecteren en bij te sturen. Het gooide het vrij basissen bouwen overboord en verving het door een vaste bouwplaats mét beperkt aantal bijhorende bouwloten voor secundaire structuren. Dit betekent dus kiezen: snel veel resources door warehouses of toch maar een gevarieerde startleger door barracks, een vliegveld en een vehicle depot? Gebruiksvriendelijkheid is écht een understatement, dit is pure besturingselegantie.

Je kunt je dus focussen op tactiek, en op tactiek alleen want ook op het aantal units staat een limiet. Geen monsterlegioen om dan mee te pletwalsen maar strategische heen-en-weer-gevechten. Goed nadenken, een legertje achter de hand houden om de counter-attack van je tegenstander te counter-counteren. En duimen dat zijn generaals-unit niet genoeg resources heeft om jouw verrassingsaanval in de kiem te smoren: heerlijk! De single player (Covenant niet speelbaar: jammer) is erg afwisselend met een goede mix van opdrachten maar het leeuwendeel zit in de skirmish en de online multiplayer. Op geen van beiden iets aan te merken. Als we dan toch moeten muggenziften dan kunnen we stellen dat The Flood weer een eerder irritante rol krijgt toebedeeld en dat ze minder zichtbaar zijn in de levels maar gelukkig moet je ze maar een paar missies verduren.

Voor mij is dit een typische game die regelmatig plaats zal maken uit mijn Xbox dvd-speler voor een ander spel maar het zal toch telkens weer opnieuw zijn weg vinden naar mijn harde schijf. De herspeelbaarheid van de single player campaign door medailles, verzamelbare skulls en highscores zijn daar een voorbeeld van. Ook de skirmishes en online play kregen levensverlengers mee. Zowel de UNSC als de Covenant, die trouwens erg verschillen in speelstijl, hebben 3 leiders met elk hun unieke krachten op het speelterrein en er is zelfs coop voorzien!