Ik zou je het verhaal niet kunnen vertellen achter Crackdown 2 want de intro was weinig spectaculair of interessant. Het doet er ook echt niet toe in deze game die eerder een soort grote speeltuin is voor jongens met wapens. Klimmen, klauteren, knallen, racen, verkennen, ... je doet het niet om een of ander complot te ontrafelen maar omdat de opportuniteiten ervoor gecreëerd worden in de spelwereld. Het deed me vaak denken aan de Mario-games, je bent ook niet angstvallig bezig de prinses te redden maar je speelt door een leuk ontworpen level. Ontwikkelaar Ruffian had dat voor mijn part ook zo op de doos mogen zetten in plaats van 'een virus infecteert de overlevenden in de stad en jij moet het stoppen' (geeuw).

De parallel met Mario is bovendien gameplay-gewijs niet echt ver af. Je moet al springend zoveel mogelijk groene orbs verzamelen om je behendigheid te vergroten en dat is op zich al leuk. Vaak speel ik snel een half uurtje om wat orbs bij elkaar te rapen. Een druk op de D-pad maakt hen tijdelijk zichtbaar op je kaart en dan kan je beginnen klimmen. Naast groene orbs zijn er ook paarse (voor je rijkunsten), gele (voor je manuele gevechtstechnieken) en blauwe (voor het gebruik van explosieven). Knok je er vaak met de blote vuist op dan zal je daar sneller omhoog levellen, gebruik je eerder granaten of maai je vijanden omver met je wagen dan zullen die skills levellen. Er zijn bovendien nog online orbs die je enkel via Xbox Live kan verdienen en verstopte orbs voor de verzamelaars onder ons.

Via races kan je ook je karakteristiekn verbeteren. Rooftopraces doen je behendigheid stijgen en ook met je wagen kan je ofwel stunt- of raceparcours volgen. Tel daarbij bewegende renegade orbs en je weet dat je heel wat kan verzamelen. Dan zwijg ik nog van audiologs, wapens, vijandelijke auto's, etc die je bij elkaar kan harken.

De actie centreert zich dan weer rond 2 soorten opdrachten. Enerzijds zijn er een soort van zombienesten die je moet uitroeien door eerst 3 bakens te activeren en vervolgens voor een tijdje een bom te beschermen die in een zombienest ligt. Niet bijster origineel, erg repetitief en ook al niet echt uitdagend. Voor mij zijn de hoofdmissies eerder bijzaak. Anderzijds is er rebellengespuis dat de stad controlleert en wiens basissen je dient te veroveren. De weerstand is meestal aardig en het feit dat de game zich even vaak op de daken als op de grond afspeelt zorgt voor leuke gevechten. Bijkomend dien je vaak 2 of 3 nabijgelegen vijandelijke basissen over te nemen wil je de rebellen permanent uit een stadsdeel weren wat een leuk extraatje is.

Er is dus heel wat te doen in Crackdown 2 maar het is allemaal erg onsamenhangend. Als je dus zelf niet het initiatief neemt om te verkennen, te levellen of bijkomstige opdrachten te doen dan zie je maar de helft van het mooie weer. Verwacht dus geen homogeen spel zoals inFamous op de PS3 of de GTA's. De eerste Crackdown was een onverwachte sleeper-hit waarvan het bjna cool was om te zeggen dat je die ruwe diamant gespeeld had. Daarom krijgt Crackdown 2 het in veel commentaren en recensies vaak (onterecht) aangesmeerd dat het niet zo goed is als zijn voorganger terwijl het net op zoveel vlakken gelijkaardig is of simpelweg een beetje extremer is geworden.